mezhep.com.tr

Tecvîd ilminin içerisinde iki husûs var. Bu iki temelin dışındaki tecvîd kâideleri yerine getirilmez ise, manâya tesiri olmaz. İki husûsun birisi harflerin çıkış yerleridir. Buna mahrec deniyor. Bir de harf-i med deniyor. Med, uzatmak demektir. Bir elif miktarı çekilmezse manâ bozuluyor. Med-i tabii bir elif miktarı çekilmez ise, manâya tesir eder

Üzerinde cezm [tutan] olan (nun-u sâkin)den sonra, idgâm harflerinden [lâm, ra, yemnu] birisi gelirse, o (nun) ona dâhil edilir. Öyle okunur. Bu, tecvîd kâidesidir. Tecvîde uygun, [mimmen] diye okunduğu zamân manâ değişmez. Tecvîd kâidesine uyulmuş olur. Uymadan [min men] diye okunursa da manâ değişmez. Tecvîdde iki kâide manâyı değiştirir. Bir harf yerinden çıkmıyorsa manâyı değiştirir. Bir de medd-i tabii çekilmiyorsa [bir elif miktarı çekilmesi gerekir] manâ değişir. İdgâm, ihfâ yapılmazsa bile manâ bozulmuyor, ama arabî hafrlerin okunuş kâidesi o şekilde olduğu için ona ittibâ ediyoruz.

Uygun değildir. Fıkıh bilgisi öğrenmeden, tefsîr ve hadîs öğrenmek iflâs alâmetidir.

Son zamanlarda çıkanları biz görmedik. Daha önce çıkanlarda oynama olmuyordu. Ecdâdımızdan kalan Karabaş tecvidi esastı. Esas olan, bu tavsiye ettiğimiz Karabaş tecvididir. Harflerin çıkış yerleri de öğretiliyor. Buradan öğreten, harf nakli yapan işin erbâbı olmalıdır. Kur’ân-ı kerîm öğrenirken de ehline gitmeli, her önüne çıkana değil.

Ona yakın ses çıkarınca mesele kalmaz.