mezhep.com.tr

İki çeşid değil de, iki yoldan [birisi vilâyet yolu, diğeri nübüvvet yolundan yükselenler]. Vilâyet yolundan gelenlerde kerâmet çok gözükür. Herkes bunu görür. Ama nübüvvet yolundan gelenlere Peygamberlik vâzifesi de yükleniyor. Yani Allahü teâlânın dînini, Allahü teâlânın kullarına bildirmek ve anlatmak. Öbürleri de anlatır da, yolları, yetişme şekilleri farklıdır. Nübüvvet yolunda yükselenleri, kendi asrında, cenâb-ı Hakkın ihsân ettiğinden başka kimse anlayamaz ve tanıyamaz. Meselâ imâm-ı Rabbânî hazretlerine, seyyid Abdülhakîm Arvâsî hazretlerine çok düşmân olunmuştur. Kendi zamânlarında hep muhâlefet edilmiştir. Ama vefâtlarından sonra anlaşılmıştır. Vilâyet yolundan gelenlerde de, olağanüstü hâller çok gözükür. Meselâ Abdülkâdir-i Geylânî hazretlerinde çok gözüküyordu. Bazı Evliyâlık derecelerine yükselince, asla bize harâm olan şeyler onlara helâl olmaz. Allahü teâlânın emr ve yasaklarından Peygamberler bile muaf değildir. Nerede kaldı ki, yetişen Evliyâ muaf olsun. Mümkün değildir. Meselâ bazı Evliyâdan parayı yakan olmuş. Bu, derecesinin yüksekliğinden değildir. Sekr hâlindedir. Yani aşk şarhoşudur. Yaptığını bilmiyor, mazûrdur ve hesâba çekilmezler. Ama başkasını onu hüccet alamaz. O, kendisi için hüccetdir.

Bir Fâtiha, onbir İhlâs okuruz.

Denkliğe mâni bir hâl değildir.

Erkek, hanımının ve çocuklarının nafakasını temin etmekle mükellefdir. Onların ırzını, namusunu korumak, evin ihtiyaçlarını gidermek erkeğe aittir. Boşanmak, helâldir, mübâhdır. Ama, Allahü teâlânın sevmediği bir mübâhdır. Bu, kolay yoldur. Boşanmayı, Ehl-i sünnet âlimleri en son çâre olarak bildirmişler. Siz sabrederseniz, dünyâda da, âhiretde de mükâfatını alırsınız.