[ad_1]
Değer. Yaptığı bir işe veya aynaya bakar. O anda gözünden bir şua çıkar. Kendisine de bu şekilde zararı dokunur. O anda (maşaallah) demelidir. (Maşaallah) kelimesini dilimize alıştırmamız gerekir. Nazar değmez. Hâtırımıza gelmedi ve söylemediysek, böyle durumlarda nazar duasını okuruz. (Tam İlmihâl Se’âdet-i Ebediyye)nin nazar bahsi anlatılırken, (Euzü bi-kelimâtillahittâmmeti min şerri külli şeytânin ve hâmmetin ve min şerri külli aynin lâmme). Okuyup kendi üzerimize üfleyebiliriz.
[ad_1]
Kalb merkezdir, kendisi ayrıca bir varlık değildir. Ya nefsin emrindedir veya ruhun emrine girer. Eğer bir kimse nefsine tâbi ise, Kur’an-ı kerimde bildirildiği gibi, onların kalbleri mühürlenmiş oluyor. Nefs, ruhun bütün lezzetlerini, ihtiyaçlarını red etmiş, inkâr etmiş, mühürlemiş. Bu da bir sebeple meydana geliyor.
[ad_1]
Amerikan filmlerinde çok olur. Aslı faslı yok. Olmadığını onlarda biliyorlar. Ama, insanları oyalıyorlar. Peygamber efendimiz “aleyhissalâtü vesselâm” birinci kat semâdan, yedi katın üzerine çıkartıldı. Arş-ı alâya çıkartıldı. Cennet ve Cehennemi bizzat gördü. Ve zamânsız, mekânsız bir âleme geçirildi. İns ve cinne, yanî, kıyâmete kadar gelecek herkese Peygamber olarak gönderildi. Başka bir gezegende insan ve cinden başka bir varlık söz konusu değildir.
[ad_1]
Soyuna çeker değil, aslına rücû eder. Âlimden zâlim, zâlimden âlim olabilir. O, kişinin tercihine bağlıdır. Kendindeki kötü huyları tedâvi ettiren güzel insan olur. Aslına rücû etmekten maksat da, kendi cibilli huylarına geri dönmer demektir.
[ad_1]
Câizdir, verene günâh olur.
[ad_1]
Kader, (İlm-i mütekaddim)dir, (cebr-i mütehakkim) değildir. Yani Allahü teâlânın sonsuz öncelerde bilmesidir. Zorla yaptırması değildir. Tercih bize âid. Yaratan da cenâb-ı Hakdır. Bilmek, bizim o tercihimize müdâhil değildir, bizim tercihimizi etkilemiyor.
