mezhep.com.tr

Bunlar artık âdet olarak söylenen lâflardır. Cân-u gönülden söylenmez. Gerçekten Allahü teâlâya îmân etmiş, inanmış olsa idi, iş arar, başkasından dilenmezdi. Kendisini alkole vermez. Hayatını düzene sokar. Gerçekten aç olan doyurulur, çıplaksa giydirilir. Ama onun dışında eline para vermek uygun olmaz. O zamân içki içmesine, günâh işlemesine yardım edilmiş olur. Ama yiyecek, giyecek verilebilir.

Kılınır, iştirak edilir. Kendisinde îmân alâmeti olarak bir şey olmadığını kesin bildiğimiz kimseye iştirak edilmez.

Parasını götürdüğünüz zamân niye ekmeğimi aldınız diye bir şey söylemiyorsa, bakkalın bu işe rızâsı varsa, olur.

Kendi müşterilerinin arasında câizdir. Hepsine yapamıyor, bir tanesini çekilişle tesbit ediyor.

Orada en kritik olan, Arafat. Ferdi olarak hareket etmek gerekir, grup olarak hareket ettirmezler. Gidebilir, ama meseleleri çok iyi bilmeniz lâzımdır.

Böyle durumlarda tavassut edilebilir (araya aracı konulabilir), mahzuru yok.

Küfür olmaz, ama başkasına eziyet edildiği için kul hakkı olur. Yapılan iş de günâhdır. Günâha üzülüyor. Küçük günâha devam, isrâr etmek büyük günâh olur. Büyük günâha isrâr etmek de insanı küfre götürür. Mâ-lâ-yânidir, dîne ve dünyaya faydası yoktur. İslâmiyet tamamen zevkleri, eğlenceyi yasak etmiş değildir. Harâm, mekrûh girmeden, namâza, ilmihâl bilgilerini öğrenmeye mâni olmayacak şekilde helâl ve mubah olan şeylere izin verilmiştir.