mezhep.com.tr

Mahremleri varsa, bunun yanında nâ-mahrem olanlar da olabilir. Kadınların tamamı nâ-mahrem olup, erkek bunlara bir odada namaz kıldıramaz. Ama câmiler umûma açıktır, orada caizdir.

Tecvîdde iki tane temel kâide var: Bunlardan bir tanesi harflerin çıkış yerleri, ikincisi de med-i tabii’dir. Bu ikisine riâyet etmek lâzımdır. Bu ikisine riâyet edilmez ise, o zamân manâ bozulur. Manâ bozulunca, namâz da bozulur. Mahrec yok; harfleri yanlış çıkartıyor, med-i tabii’ye de riâyet etmiyor ise böyle bir kimsenin imâm olması câiz değildir. Ama imâm olabilecek duruma geldi, oraya getirildi ise, bu kimsenin bunu hâlletmesi lâzımdır. İmâm olmadığı zamân öne geçiyorsa, ondan daha iyi bilen varsa onun geçmesi lâzımdır. Halbûki oradan korkmak ve çekinmek lâzımdır, vebâlli bir iştir. Yaşa-başa bakılmaz, kırâati düzgün, fıkıh bilgisi fazla olanın geçmesi lâzımdır. Husûsiyyet, özellik kitâplarda böyle anlatılıyor.

Namazı bozuluyor. İki elin tek hareketi namazı bozar. Ona ittibâ edilmez.

Dua bittikten sonra eller yüze sürülür ve istenilen okunabilir.

Dışarıdan bakan kimse, rükü’ ve secdelerde ayağınızı görmezse, çorap giymeden de namâz kılabilirsiniz. Buna ruhsat, izin verilmiştir. Ama rükü’da veyâ secdede ayağınız dışarıdan görünüyorsa, câiz değildir.

Değildir. Sessizce (Âmîn) denir ve bu sünnetdir. Cemaatle namaz kılarken de, imam yüksek sesle okur ve cemaat de sessizce (Âmîn) der.

Tabiî, edilebilir. Niyetden maksât ne yaptığını bilmektir.

Namâzdayken sağınızdaki, solunuzdaki, arkanızdaki, önünüzdeki duymuş olsa, bu yüksek sesle okumak olmaz. Bu, normal bir şeydir. Bir de kulaklar ağır duyuyorsa, kendim işiteyim diye okuyunca sağdaki, soldaki duyar.

İlmihâl kitaplarında anlatılırken buyurluyor ki; bir kimsenin başına bu ilk defa gelse bu namazı iâde eder ama sık sık gelmeye başlarsa eğer zannı üç rek’âtsa dörde tamamlıyacak, dört ise selâm verip namazını bitirecek, tekrar iâde etmeyecek.