[ad_1]
Hanefî fıkıh kitâplarında duâ bahsi anlatılırken, kollar omuz hizâsında uzatılır, parmaklar bitişik olur ve öne meyilli olur ve duânın kıblesi arş-ı âlâ olduğu için avuçlar yukarı açılır. Resûlullah efendimizim mübarek ellerini omuz hizâsında kaldırdıkları ve yukarıya doğru kaldırıp, mübarek koltuk altlarının görüldüğü yazılıdır. Bunu Eshâb-ı kirâm naklediyor. Bitiştirildiği zaman görünmez ki. Herkes yaptığını doğru olarak kabul eder, ama fıkıh kitâplarındaki bildirilen hüküm budur.
Avucu kapalı tutmayınca nur aşağı inmez sözünü söylemek de dine zarar verir. Nur aşağı inmez, kalbe iner. Kalbe girmeyen nurun avuç içerisinde kalmasının bir faydası söz konusu olmaz. Dolayısıyla doğru şekli, (Tam İlmihâl Se’âdet-i Ebediyye)de nakli esâs alarak bildirilmiş.