[ad_1]
İslâmiyyet dörde kadar izin vermiştir, emir değildir. Fakat bunun şartları vardır. Eshâb-ı kirâm ”aleyhimürrıdvan” döneminde ve daha sonraki dönemlerde buna izin verilmiş. Harblerde devamlı sûretle erkekler gidiyordu. Erkeklerin sayısı az idi, kadınlar devamlı sûretle çoğalıyordu. Çocukları yetim kalmasın, dedikoduya sebebiyet vermesin diye Allahü teâlânın verdiği bu izni o zamanki müslüman erkekler kullanmışlar. Bunları başsız bırakmamışlar, koruma altına almışlar. Bir de müslüman nüfusunun artması için Eshâb-ı kirâm ”aleyhimürrıdvan” efendilerimiz teşvik edilmiş. Tabii, o zamanki hanımlar da bunun şuûrunda idi. Meseleyi de iyi biliyorlardı.
Bir kişiyi bir-iki kişinin paylaşmasında elbette ki hased olur, olmuştur da. Ama burada Allahü teâlânın kadına da, erkeğe de emri var, adâleti yerine getirmesi gerekir. Yemesinde, içmesinde, giyinmesinde, hepsinde o adâleti gözetmek lâzım. Gözetmezse, yarın âhiretde bunun hesâbı da ağır olur. Yoksa sadece nefsleri için değildir. O kadının iffetini, nâmusunu korumak için, nüfusun artması için.. bir sürü sebepleri vardı. Şimdi ise, kafasına göre takılanlar var, bunun içerinde zulüm, işkence vardır. Bu zulmün ve işkencenin neticesinde de kavga olur. Kanûnen de suçtur. Bu konuda, Hakîkat Kitâbevinin yayınlarından (Fâideli Bilgiler)de (teaddüd-i zevcât), yani çok evlilik konusunda din düşmanlarına verilen cevaplar ve her iki tarafın da uyması gereken durumlar nelerdir, ne şekildedir, uzun anlatılmış.