mehmet avci

Kesebilir, mahzuru yoktur.

Yok, öğretmiş oluruz, emr-i marûf yapmış oluruz. 

Bilmeden yapılırsa mekrûh olmaz, buyuruluyor. Mesela bir sûre atlayarak okumak mekrûhtur. Bilmeden, unutarak yapılırsa yine mekrûh olmaz.

Doğruyu söyleyenin dostu çok olmaz. Çünkü doğrular nefse ağır gelir. Biz yanlış olduğunu söyleriz. Kabûl edip etmemek onlara âiddir, kendileri bilir.

Uygun değildir. Okuyanın kendi sesi değildir. Ama o şekilde banttan dinlemiş olunduğu zaman, ona da saygı göstermek lâzımdır. Başka bir işle uğraşmamak gerekir.

İtikâdı bozuk bir kimse yazmışsa, böyle bir mushaf-ı şerifi okumak yerine, sâlihlerin, Ehl-i sünnet itikâdında olanların yazmış oldukları okunur.

Hiç olmazda dil alışır, bir zaman sonra kalbe iner. Ama bunların insana fazla faydası olmaz. Bir kimse kendini bir şeye adapte etmeyince, o şeyden fazla faide beklemesi imkân dâhilinde değildir. Ne söylediğimizi, ne yaptığımızı bilmemiz lâzım ve böylece netice hâsıl olsun.

Oyunların hepsi mâlâ-ya’nî diye geçiyor. Buna vesîle olmak da mâlâ-ya’nîdir. Hele bu oyunlar, dînini öğrenmesine, namaz kılması mâni olursa, vebâli daha ağır olur. Bir kimse kendisini dinlendirmek için, harâm olmayan oyunu oynayabilir.