mehmet avci

İmânı gideren sözler anlatılırken, bu da zikrediliyor. İmânı giderir. İmân gidinde, nikâh da gider. Bundan tövbe edince, tecdid-i imân, tecdid-i nikâh yapınca imân da, nikâh da geri gelir. Bu bir talâk değildir, ama imân gittiği için nikâh da gider. Bu sözden tövbe edince imân geri gelir, imân geri gelince nikâh da geri gelir.

Yalan yere yemin etmek büyük günahtır. Böyle durumlarda, [mesela bir işi yaptı da, yapmadım demesi gerekiyor] yalan söylememelidir. Yapmadığı bir şeyi düşünerek, yapmadım desin. Kitaplarda mushaf hakkı için demenin yemin olduğu yazılıdır. Fakat Kuran-ı kerime el basarak yemin etmek şekli kitaplarda geçmiyor. Böyle durumlarda [yapmadığı bir şeyi düşünürek] yemin edebilir. Buna mudara denir. Öbürüsü düpedüz yalandır. Yalan yere yemin etmek çok tehlikeledir. Hemen tevbe, istiğfar etmelidir.

Olur mu öyle şey. Halvet olur, günâh olur. Uygun değildir.

Okunabilir ise de, hürmeti gözetmek her zaman için iyidir.

Nikâh akdi fesh olur. İşi bitirmiş olur. Siniri geçtikten sonra böyle söylediğini gerçekten hâtırlamıyorsa, bu söz sahih olmaz, nikâha zararı olmaz. Hâtırlıyorsa, üç bağı da koparmış. Hanefi mezhebine göre bu kadın başkası ile evlenecek, evlendiği adam bunu boşarsa veya evlendiği adam ölürse, daha sonra da bu adamla tekrar evlenmek niyet ederse, evlenebilir. Yoksa, ikisi de birbirine yabancı oldu.

Başka çıkış yolu olarak, ilk nikâh akidlerine bakılır. Hanefi mezhebine göre sahih de, şâfii mezhebinin şartları gözetilmemiş, mevcut değil. O zaman, yeniden şâfii mezhebine göre dînî nikâh akidleri yapılır. Nikâh ve talâkda da şâfii mezhebi taklid edilerek evliliklerine devam edebilirler. Önceki nikâh akidleri hanefi mezhebine uygun olduğu için günâh işlemediler. Şâfii mezhebine göre bunlar evlenmedi kabul ediliyor, nikâh akdi yapılıyor, şâfii mezhebine göre evliliklerine devam ederler. Bir daha söylerse iş biter.

O şart söz konusu değildir. Ancak âile saâdeti için, huzuru için, onu kırmamak için o işden vaz geçmek ifâdesi kitâblarda geçiyor. Dînimiz, dörde kadar evlenmeye izin vermiş ise de, bu emir değildir, ruhsatdır. Bunun şartları var. Bu şartları yerine getirmek gerekir. Bu şartlar yerine getirilmez ise, o zamân sadece nefs için yapılmış olur. İslâmiyyet izin vermiş, ama şartlarını da bildirmiş. Rastgele bir izin değildir. Kanûnen de suçdur.

Caiz değildir. Çünki yabancıdır. Haram işlenerek, Allahü teâlâya yaklaşılmaz. Kur’an-ı kerim öğrenmek çok fazîletlidir ama farz değildir.

Hesâbı onlara sorulmaz ise de, tayyib kazanç, [yani temiz olan, helâl olan] insan vücudunda meydana getirdiği enerji ile Allahü teâlâyı hâtırlaması, ibâdet etmesi kolay olur. Ama şüpheli veyâhud da harâmdan geliyorsa, bu hangi yolla gelirse gelsin, din büyüklerinin hayatlarına baktığımızda bunlardan sakınmışlar. Onun için din büyükleri hazer etmişler, yani sakınmışlar. Bunlarda da onun tesîri gözükür.