mehmet avci

Haklı olduğu hâlde susan bir kimseye Cennetde bir köşk vad’ ediliyor. Peygamber efendimiz “aleyhissalâtü vesselâm” (Kefîli de benim) buyuruyor.

Biz sebeplere yapışacağız. (Ne yapalım, helâl etmiyorsa etmesin) demeyeceğiz. Çeşitli vesîlelerle hediye göndeririz. Gün gelir o da yumuşar. Diyelim ki, hakkını helâl etmeden öldü, o zamân biz de arkasından duâ ederiz. Sadaka verir, Kur’ân-ı kerîm okur, sevâbını ona göndeririz.

Bu sözden o üzülüyorsa gıybetdir. Gıyâbında söylemiş olduğumuz, bedeni ile alâkalı kusurları söylediğimizde, duyduğu zaman o üzülüyorsa, gıybetdir.

Kendisine hac farz olan umreye giderse yanlış yapıyor. Farzı yapmayıp, nafile ile meşgul oluyor, bu şeytanın ve nefsin aldatmasıdır. Kendisine hac farz değil ise o zaman umreye gidebilir. Hanbeli ve şafiî mezheblerinde ömründe bir defa umreye gitmek farzdır. Hanefi mezhebinde sünnettir, gitmesi şart değildir. Zaten bir kimseye hac farz olmuş ise, o haccın içerisinde umre de yapıyor. Hacca gittikten sonra umreye gidilebilir. Ancak, bulunduğu yerde Allahü teâlânın dînine hizmet eden yerler, Ehl-i sünnet âlimlerinin kitâblarını dağıtanlar varsa, onlara destek vermek, bu paraları onlara harcamak en kıymetlisidir.

Harâm ediyorum demek sûretiyle harâm olmaz. Kendi yaptığı ikrâmı siler.

Tabiî, tehiyyâtı da bilirse namâzını kılabilir. Mâlikî mezhebinde salli-bârikleri de bilmesi lâzımdır.

Bir defa söylendi ise, bağın birisini kopartır.