mehmet avci

Ölüm acısı hayatta olan her canlı için var. Ama hayvanlar için farklı, insanlar için farklı, çocuklar için farklı, evliyâ için farklı, şehîdler için farklı, fâsık için farklı, kâfir için farklı olur. Acıyı hiç duymayan da olabilir. Çocuk zaten masûmdur, günâhsızdır. Ama öleceğini o da hisseder mi, hisseder.

Dua edilir, sebeblere yapışılır. Allahü teâlâ ezelde dilemiş ise olur. Belli sebebler devreye sokulur, istiğfar edilir, doktora da gidilir.

Hanefi mezhebinde en son sınır iki buçuktur. Duruma göre çocuk bir yaşında da, bir buçuk yaşında da sütten kesilebilir.

Oyuncaklar kapalı bir yere koyulur veya üzerleri örtülür. Böylece çocuk rahmet meleklerinden mahrum bırakılmaz. Resimli olan giysiler, çocuk üzerine örtülecek örtüler hiç caiz değildir. Çocuk istiyor diye alınmaz. Çocuk anne babanın âmiri değil, anne baba çocuğun âmiridir. Biblolar da toplanır. Rahmet meleklerinden mahrum olunmaz. Rahmet melekleri, görünmeyen varlıkların şerrinden bizleri korur.

Uygun değil. Çöpe atılabilir.

Zaten ana karnında çocuk ölmüş. Dolayısıyla onun mutlaka oradan alınması gerekir. Yoksa zarar verir.

Yüzyirmi günden önce, dînini öğretmemek, terbiye edememek niyeti ile müdâhale câiz olur. Yüzyirmi günden sonra hiçbir mâzeret cârî değildir.