mehmet avci

Dişlerdeki oluşan diş taşları tabî’î olarak vücûdda meydana gelen uzantılardır, dolayısı ile bunların gusle mânisi yok. Bunları temizletmek mümkün ama dînimiz temizlet diye emretmiyor. Diş dolgusu veya diş kaplaması tabî’î olarak meydana gelmiyor.

Gusül abdesti alırken de mecbûren çıkartılır. Çıkartmasanız bile altı açık olduğu için oraya su girebilir. Vesveseye düşmemek için gusül abdestinde çıkartırsınız ve güzelce yıkarsınız ve mesele biter.

Misvâk, erkekler için diye anlatılmıştır. Kadınlar, sakız çiğnerken misvâka niyet ederler. Ama bütün bunlara rağmen, kadınlar da fırça kullandığı gibi, misvâk da kullanabilirler.

Yakın bir şekilde harfleri telaffuz ediyorsa, okumaya devam etsin, terk etmesin.

Eğer bunlar dişe yapıştırılıyor ve bu yapışkanın altına su geçmiyorsa, gusle mani olur.

Meselâ hanefî mezhebindedir, kaplaması ve dolgusu vardır, kendisine anlatılmıştır ve red ediyordur, kabul etmiyordur. Tabiî hanefî mezhebine göre cenâbetlikden kurtulmuyor. Kitâblarda buyuruluyor ki, öncelik itibâriyle sâlih olan, dînini kayırana vermelidir. Bu, o açıdan doğru. Dînini kayıran varsa onları tercîh etmelidir. Akrabadan bile, meselâ önce yakın akrabaya verilir, yakın akrabadan başlanır. Bunlardan namazını kılan, sâlih olan tercîh edilir. (Fâsık da olmuş olsa verilebilir. Bu zekâtdır diye açıkça verilir. O düşünür belki müslimânlık ne güzel, zekât veriyor, fakir fukarâyı da koruyorlar gibi kalbine böyle bir şey gelebilir. Bunun sebebiyle de hidâyete kavuşabilir mi, o da olabilir. Ya’nî bunu da Ehl-i sünnet âlimleri kitâblarına yazmış. Ama öncelikle salîh olan tercîh edilir).

Ağızda nefâseti kalması değil, belli bir parça [nohut tanesi kadar] kalıp, bunu yutmak namâza mâni olur. Öyle bir durum olmadığı zamân kurtarır.