mehmet avci

Bunları fıkıh kitâplarında kısım kısım ayırmışlar. Yiyecekler bekletilmez. O anda bakılır, arayan eden yoksa hemen fakîrlere dağıtılır. Kıymetli eşyalar bulunursa, oradaki birine tenbih edilir, gelen giden olmazsa bu da fakîre verilir. Bu yiyeceği veyâ bu eşyayı, bulan kimse kendisi fakîrse kullanabilir veyâ o yiyecekleri kendisi de yiyebilir, ifâdesi geçiyor. Bu alternatiflerden birisini yaparsınız.

Düzceye veyâ Ankaraya yerleşmediği müddetçe, vatan-i aslîleri hâlâ Van olmaya devâm ediyor. Almanya vatan-i ikâmet oluyor. Meselâ Düzceye yerleşeceğine dâir bir alâmet olursa, Van da vatan-i aslî olmaktan çıkar. Sadece niyetle olmaz.

Annemizin, babamızın, çocuğumuzun resmi de olsa yükseğe asmak uygun değildir. Bunlar albümde saklanır, lâzım olduğu zaman açılır, bakılır. Duvara asılmaz. Resim bulunan odaya rahmet melekleri girmez. Bu resim, namaz kılarken karşımızda, sağımızda, solumuzda ise tahrimen, arkamızda ise tenzihen mekruhdur. Dolayısıyla öyle bir yerde kılmamalı veyâ üstünü örtmelidir.

Bozmaz. Bir yer kanamadığı, yellenme vuku bulmadığı müddetçe, abdeste bir zararı olmaz.

Gereği yok. Yemin keffareti için birinci sırada on fakiri giydirmek gerekiyor. Buna gücü yetmeyenin bir fakiri on günde sabah ve akşam doyurması gerekiyor. Buna da gücü yetmeyen, miktarı 1750 gram unun altına düşmemek kaydı şartı ile un veya bunun bedeli olarak kalem, kitap, defter, mendil de verilebilir. Meselâ on tane (İslâm Ahlâkı) kitabı on ayrı fakire verilebilir.

Yaşar ismi de, Durkız da konabilir. Dînen herhangi bir mahzuru söz konusu değil de, ileride bu çocukla dalga geçerler. Onun için daha uygun bir isim koymak iyi olur.