[ad_1]
Büyüklerden bir zâtı, bir başkası anlatırken, (Nefsim beni tembelliğe itiyor. Dînin emirlerinde gevşekliğe düştüğüm zamanlarda, o zâtın sohbetine gidiyorum, onun yanında kalıyorum. Ondaki o gayreti görerek, nefsim serkeşlikten, tembellikten vazgeçiyor ve ibâdetleri seve seve, aşkla yapıyorum). Tabiî, eskiden böyle zâtlar çoktu. Onların huzuruna, medresesine giderek, onların bulunduğu yerdeki havayı teneffüs ederek bile, insana gayret kuvvet veriyordu. Çünkü hadîs-i şerîfde, (İnde zikrissâlihîn tenzîl-ür-rahme) buyurulmuş. (Sâlihlerin anıldığı yere rahmet-i iâhi iner) buyuruluyor. Dolayısıyla o rahmet-i ilâhiden orada bulunanlar da nasîbini alır. (Mükâtebe, nıfs-ı mükâleme). Yani, (Kitâp okumak, sohbetinin yarısıdır). Bunun için bu zamanda yapılacak şey, böyle büyüklerin hayatlarını ve kitâplarını okumaktır. Bir de istigfâra devam etmeli, ağza giren lokmalara dikkat etmeli, görüştüğümüz kimseler içerisinde fısk-ı fücur içerisinde olanlarla hemhâl olmadan, itikâdı düzgün, namâzında niyâzında olanlarla hemhâl olarak sûretiyle kısa zamanda nefs o serkeşliğinden ve tembelliğinden kurtulur ve seve seve de ibâdetleri yapmaya başlarsınız. En çok ihtiyacımız olan da istigfârdır, (Estagfirullah min külli mâ kerihallah). Buna devam edeceğiz.